Ik wil zo graag van je af zijn, helemaal, compleet, nooit meer aan je denken, maar je hebt je op mijn verleden gebrand en ik ga je er nooit meer af krijgen. Ik weet ondertussen niet eens meer of ik het moet willen. Misschien moet ik toch helemaal weg of eerst helemaal stuk gaan voordat ik verder kan. Of is het normaal dat niemand over opgeven of stoffen die bij de naad beginnen te scheuren praat? Moet ik bang zijn dat ik zal beseffen dat ik nog niets geprobeerd heb?

Draai mijn lichaam rond en rond om mijn eigen as totdat alles zodanig in elkaar overloopt dat ik het besef van mijn eigen ledematen kwijt ben, voordat ik me onze dingen samen ga herinneren.

Liefste,

Vandaag kan ik vervellen zonder dat het te veel zeer doet. Mijn huid kan zachtjes loslaten en geluidloos rond mijn blote voeten vallen wanneer het nodig is. Ik ben schoon geschrobd en geboend en mijn vingers zijn rimpelig omdat ik te lang in het warme water heb gelegen. Ik kan laten gaan en terug laten komen en het beiden zien als logische gevolgen die ik omarm.

Lang heb jij teder mijn wonden verzorgd, verbanden gelegd en zwijgend naast me gezeten. Je sprak met kleine woorden en liet ze groeien totdat ze in de ruimte rond zongen en in mijn holle borstkast weerkaatsten. Ze vulden langzaam maar zeker ook alle andere lacunes, mijn lege hoofd, mijn verzetloze lichaam en het gat dat ik voor mezelf had gegraven. Jouw beminding liet mij mijzelf vergeten totdat ik mijn lijf, dat ik tot dan toe als veeg had beschouwd, opnieuw ontdekte en wij er samen van gingen houden. Samen hebben we mij terug gevonden.

Niet met sloopkogels, maar met vederzachte aanrakingen en gefluisterde zinnen brak jij mijn muren af totdat ik weer zonlicht zag en ik opnieuw opgebouwd kon worden. Zoals een tuinier naar zijn tuin kijkt, zo keek jij naar mij, ervoor zorgend dat ik voldoende water en voeding had, met zachte handen die mij beschermden van lustige roofdieren en mijn bleke wortels bloot legden.
Nu, nu durf ik lief te hebben en met lef los te laten.
Vandaag kan ik de deur uit en zorgeloos zijn, terwijl ik ook ’s avonds in foetushouding in bed kan liggen om zachtjes te huilen over al het onrecht dat plaatsvindt. Jij joeg mijn angsten weg en liet mij aansterken.

Jij roerde mijn hart en gooide het ook omver, waarbij je wat morste en er iets spetterde, maar het maakt nu niets meer uit. Het hoorde erbij. Ik verbrand uit wrok jouw brieven niet, ik sluit uit woede mijn ogen niet voor jou en ik wil niet de rol die jouw bestaan gespeeld heeft gaan ontkennen. Ik wil zijn, met jou in de buurt misschien, en jouw aanwezigheid erkennen. Ik kan met een zweem van een glimlach aan je denken, jij bent van betekenis geweest. Mijn hartritme stuitert soms nog zwakjes als ik je zie, ook al bekruipt me soms een gevoel van nervositeit als ik naar je gezicht zoek in een menigte. Ik ben mijn bloedbaan bewust gaan worden door de warmte die je er doorheen hebt verspreid en ik ben dankbaar voor jouw nalatenschap, al kan jij woedend zijn op de mijne.

Je moet weten dat ik je nooit moedwillig heb gekwetst en dat ik je nooit heb bespeeld. Ik hoop dat je me kent en beseft dat aan alle epische liefdesverhalen ook eindes komen, zo ook aan de onze.
We zijn van hoogzomer naar een warme herfst gegaan, we hebben de winter gezien die gevolgd werd door de voorzichtige lente. We zijn helemaal heen geweest om ook weer terug te komen en ik had het, inclusief alle laagtepunten, niet willen missen.

Je moet weten dat ik je koester.

Het zijn de honderdvierentwintig passen naar het einde van het pad van de kinderkopjes waarmee de straat ingelegd is, die ze in een trage, maar toch trefzekere tred neemt. Een paar handen dat voelt als zesendertig vingers weerhoudt haar, terwijl zeventien gebalde vuisten met te veel uitstekende knokkels op haar neer regenen. Ze denkt aan de geur van lavendel en de zee, aan het zachte volume waarop haar moeder op zondagmiddag piano speelde in de badkamer en ze denkt aan de grijze ogen van haar vader.

De keien drukken in haar voetbedden. Ambivalent slenterend stelt ze zich voor dat ze katachtige kussentjes onder haar voeten heeft.

Ze mist haar lief en haar liefde. Stiekem is het een wrang verlangen naar troost en geen gemis, een opvulling van de leegte in plaats van de werkelijke vervanging. Zo verwordt ze langzaam het meisje dat beschadigd was door de lange nachten en die met bloedende neus geen vraagstukken op kon lossen en daarna ook de behoefte aan antwoorden verloor. Zo verwordt ze het meisje aan wie de wereld iedere dag voorbij lijkt te trekken, en al mag de grond bedekt zijn met goudgele herfstbladeren of sneeuwvlokken, al weerkaatsen de stenen de zomerse warmtestralen of beginnen de groene grassprieten alweer voorzichtig hun koppen boven het plaveisel uit te steken, ze merkt er niets van. Ze zal het meisje verworden dat niemand kan redden, laat staan zichzelf en uiteindelijk zal ze niet van haar lief kunnen houden en zal zij zijn gedachten ontglippen. Alsof ze nooit heeft bestaan. Alsof ze er nooit samen zijn geweest.

De kloven op de achterkant van haar hielen verdiepen zich tot steile ravijnen.

Tussen de huizen door galmt het geluid van een rinkelende telefoon. Niemand neemt op.

Naast de geur van oranjebloesem van de fruitbomen die in de tuin van het huis staan waar ze is opgegroeid maar dat ze is verhuisd voordat zij waren volgroeid – zouden ze er nog staan? – denkt ze aan appeltaarten, het parfum van haar moeder dat ze samen op vakantie in Zuid Frankrijk hebben uitgezocht in een ambachtelijke parfumerie, terwijl ze eigenlijk altijd Chanel no.5 droeg. Langs de muur in de woonkamer was een waslijn gespannen waar gigantische chilipepers aan hingen te drogen en uit de keuken walmde altijd de geur van eten, een magere troost die elke hoek van de woning vulde. Het mozaïek van de beelden van haar jeugd lijkt een plaats waar ze te groot voor is geworden. Ze kan onmogelijk het goede formaat terugvinden om er weer tussen te passen en het terrein lijkt steeds onbekender te worden. Een treurig, onherbergzaam en onbegaanbaar gebied.
Haar schoenen zijn kwijt, die mooie die ze nog speciaal had gekocht, zijn kwijt. Twaalf centimeter hoog met een platform, een naakte beige kleur en gemaakt van suède met een elegant bandje over haar voet. Ze zijn kwijt, zoals wel meer dingen kwijt lijken te raken in de duisternis van een woelige nacht. Haar geheugen is slecht, immers het werkt alleen maar achterwaarts.

Vannacht was vol valse beloftes van mannen in duur ruikende kleding en horloges ter waarde van fortuinen. Hun vrouwen toornden ze als trofeeën en behingen ze met glimmende stenen, waarbij haar strasstenen bleek afstaken. Terwijl de nacht de avond volgde en evolueerde naar de dageraad leken de dames te komen en te gaan, leken kledingstukken aan- en uitgetrokken te worden en bij het aanbreken van de ochtend scheen er op alles een ander licht. Zoals alles wat er nog lag, lag ook zij voor het oprapen. Onder valse pretenties, die zelfs de dwalende naïeveling doorziet, werd ze meegelokt en onder een poort van rozenstruiken geleid. Ze vroeg de vreemdeling zijn waarheid te vertellen maar het zou niets uitmaken, ze zou met zijn leugens genoegen nemen en een laten worden met haar waarheid.

Ze ontdekt in alle vroegte hoe pijnlijk het is om met duizend ogen tegelijkertijd te zien, hoe de textuur van het universum voelt met miljoen vleugels. Ze ontdekt hoe graag ze wilt kunnen ontkennen en hoe het leven haar vijand lijkt ze zijn geworden nog voordat ze er echt van geproefd heeft.

Vanaf het nabijgelegen marktplein zweven de klokslagen op geluidsgolven naar haar toe en simultaan lijken er meerdere deuren te openen. Vanachter een enkele deur die langer dan vier seconden open is, vangt ze een glimp op van huiselijkheid, het comfort van een gezin en een stukje van de geschiedenis die ze is ontgroeid. In het koude ochtendgloren zou ze er zo veel voor geven om het terug te krijgen, voor even, voor een fractie van het gevoel van gelukkige gelukzaligheid. Ze wil het risico nemen omdat de beloning zo groot kan zijn.

Donkerblauwe pakken lopen voorbij en ze telt twee rode stropdassen, een blauw met geel gestreepte stropdas en opvallend veel zonder. Ze lijken haar niet op te merken, het vreemde meisje dat over de ruwe straat strompelt. Sporadisch werpt een enkeling een blik op haar en ze beeldt zich in dat ze in dat oogopslag medelijden, aandoening, afgunst en minachting kan lezen.

Teruggaan naar gisteren is onmogelijk, want gisteren was ze nog een ander persoon. Was ze maar nooit volwassen worden, waren de hormonen in haar lichaam maar nooit aangemaakt, was ze maar nooit gaan puberen en was ze maar veilig in de wieg van de armen van haar ouders gebleven, daar waar ze geborgen was, want het puzzelen om uit te vinden wie ze is, tussen alle verleiding door, lijkt haar te zwaar te vallen.

Ze bibbert, haar lichaam voelt zo koud als het ochtenddauw dat haar huid streelt. De dag strijkt op haar neer en ontbloot haar al verregaande, halfnaakte lijf. Voor het publiek, de passerende menigte, is er niets te aanschouwen. Zij is geen artieste die zal lachen wanneer de groep het begeert, ze kan zich niet langer conformeren aan de gedane verwachtingen.

Ze zal blijven slenteren en dat slenteren, dat zal in afwachting van het leven zijn. Wanneer ze klaar is met het slenteren, zal ze beseffen dat ze al die tijd al geleefd heeft en dat ze ook, wanneer ze van haar kleren beroofd is en slechts in haar ondergoed wandelt en af en toe sprint, rechtop kan blijven staan.

Idiote, torenhoge ambities en metershoge latten die ik voor mezelf leg, zo hoog dat ik het einde niet kan zien omdat ze tot in de wolken reiken. Hoezeer ik ook tegen mezelf zeg dat dit zeker weten is wat ik wil, ik ben doodsbenauwd van angst. Ik wil niet falen, ik kan het me niet permitteren. Ik ben altijd degene met de grootse dromen geweest en ik kan nu niet degene zijn die ze niet waarmaakt. Wat als ik niet doe wat mijn hart ingeeft, waar ik eigenlijk altijd al zeker van dahct te zijn voordat ik van mijn voetstuk gebracht werd, en ik over twintig jaar spijt heb dat ik het niet gedaan heb? Dat ik dan de vrouw ben die de drieëntwintig katten heeft en twee katten die haar gezelschap houden? Ik ben bang voor het woord ‘mislukken’, een woord dat ik niet wil erkennen, iets waar ik niet aan onderdoor wil gaan maar tegelijkertijd kan ik niet toegeven dat ik niet zo sterk ben als dat ik graag doe blijken. Mijn muur is sterk, doelen stellen houdt die sterk en als ik mij laat overmeesteren door een angst voor het onbekende valt die weg, en wie ben ik dan? Zal ik eerder kapot gaan dan dat ik mijn falen en zwaktes erken?
Mijn dromen, ze maken mij alles zo ongelofelijk veel moeilijker. Ik heb de drang om te presteren en me te bewijzen, maar voor wie?
Ik wil sporen achterlaten, ik wil dat mensen me onthouden, dat ik een verschil heb gemaakt en dat ik iets betekent heb, maar hoeveel moet ik daarvoor overhebben? Moet ik mezelf daarvoor stukpresteren voordat het lukt? Ik moet met minder gelukkig kunnen zijn, dat weet ik, maar waarom lukt het me niet? Voor wie doe ik dit? Wat lijkt de beste keuze? Welke aspecten wegen het zwaarst? Voor wie kies ik?
Ik ben zo bang. Als ik weg ga, naar een ander werelddeel, en daarna terug kom en dat daarna alles anders geworden is? Mijn muren slopen was een vermoeiend proces en ik ben nu in ruil daarvoor afhankelijk en ik voel me minder sterk. Ik heb mezelf toegelaten gevoelens te koesteren en lief te hebben en daardoor mezelf kwetsbaar gemaakt, waarmee de angst is ontstaan het allemaal weer kwijt te raken. Ik wil niet de persoon zijn die haar dromen opgeeft voor iets dat aanvoelt als liefde, want wat als het alleen de geborgenheid en veiligheid is die je hier houdt?
Ik ben veels te koppig dan dat goed voor me is, mijn mond is te groot en mijn ego te zelfbeschermend. Ik geef toe, van binnen weet ik niets.

Dan ga ik nu even zwelgen in zelfmedelijden en de zinnige dingen die tegen me gezegd zijn overpeinzen.

Somewhere over the rainbow
Way up high,
There’s a land that I heard of
Once in a lullaby.

Somewhere over the rainbow
Skies are blue,
And the dreams that you dare to dream
Really do come true.

Someday I’ll wish upon a star
And wake up where the clouds are far
Behind me.
Where troubles melt like lemon drops
Away above the chimney tops
That’s where you’ll find me.

Somewhere over the rainbow
Bluebirds fly.
Birds fly over the rainbow.
Why then, oh why can’t I?

If happy little bluebirds fly
Beyond the rainbow
Why, oh why can’t I?

Knipperende stroboscopen tussen fluorescerende, loom zwaaiende kleurstralen die neer dalen op de mensen die lijf aan lijf staan en elkaars adem inhaleren samen met de bier- en alcoholdampen. Ik kijk opzij en zie de lichten terugkaatsten in de zonnebrillen van de mensen naast mij, de vreemde vlekken die over mijn eigen gezicht heen dansen in de donkere glazen en na een seconde kijken ze weer weg, om verder te bewegen, verder te swingen op de opzwepende beats en experimentele trips.

Hier voelen we ons allemaal een grote familie en voor een week lang is dit ons thuis. We slapen weliswaar in een tent, op een slaapmatje dat na twee nachten al leeg begint te lopen maar waar je je niet druk over maakt omdat de polyester afdekking overdag te warm is en het ’s nachts zonde van de tijd is om erin te dromen, aangezien alles waar je over had kunnen fantaseren en hopen zich om je heen afspeelt en echt is. De illusie lijkt tastbaar. Dit eiland, dit oppervlak van een aantal vierkante meters in het midden van de Donau lijkt zo veel geluk te brengen. In de ochtenden kruip ik mijn magnetron uit en geniet van de enkele uurtjes waarop de tonen zwakjes over de geluidsgolven lijken te zweven. Het constante gebeuk van akkoorden en instrumenten houdt heel even op, om in een aantal uur weer in volle hevigheid en kakofonie uit te barsten. Aan de overkant van het weggetje is de waterkant, dit jaar zonder volwaardig strand omdat het water zo hoog staat, maar toch net genoeg om met een vreemde geliefde de zon op te zien komen tegen de contouren van Budapest. Wakker worden is luisteren naar de geluiden om je heen, de vreemde talen die op fluistertoon gesproken worden proberen te ontcijferen en je afvragen of de vorige nacht wel werkelijkheid was.

De warmte op het eiland en in de stad smaakt naar een kruidige zomer met tinten van suikerspinnen en een handvol chocolaatjes in metallic omhulsels omdat je niet weet wat elke minuut brengen zal totdat je het uitgepakt hebt. Het terrein vibreert met elke stap die de duizenden mensen nemen en elke keer dat ik mijn hoofd draai lijk ik weer wat nieuws te zien, nog een verrassing.
Ik wilde voelen dat ik leef, me beseffen dat ik besta. Ik doe dat door me een weg te drukken door de massa’s bij de afsluiter op de mainstage. Door urenlang op zwakke enkels te staan en te zweten totdat er eigenlijk alleen maar water uit je poriën stroomt en het niet eens zout meer smaakt en je ook niet meer merkt of het jouw zweet is of dat van een van mensen naast je. Het maakt niet uit want je steekt je handen in de lucht en je springt en duwt, je hotst en botst en ik bots met mezelf. Er is elektriciteit, er is spanning en wij zijn als massa een oceaan, een golf die het oppervlak doet rimpelen en ik steek mijn nek omhoog om een vlaag frisse lucht mee te pakken. Ik hoor een zucht van verlichting en wij ademen tegelijkertijd in. Alle liedjes lijken op jezelf te slaan, alle muziek lijkt voor jou geschreven alsof jij de muze van de muzikant was en ik ben geëmotioneerd. Het is niet erg om in de massa op te gaan want als publiek voelen we ons een groot lijf dat staat en functioneert. Ons bloed stroomt in onze aderen op de beat van de muziek en de bas doet ons hart tegen onze ribben slaan, zo hard dat het bijna zeer doet, maar het is een heerlijk zeer, een verzadigende pijn. Met de energie die van ons afstraalt hadden we kerncentrales overbodig kunnen maken, het wereldvoedselprobleem op kunnen lossen, de armoede in derde wereld kunnen laten verdwijnen, wapens waren non-existent geweest en vrede en liefde hadden de wereld geheerst. Wij inspireerden.
Maar er was, natuurlijk, ook liefde. Deze beschrijving van mijn Hongaarse dagen, kunnen niet compleet zijn zonder een verliefdheid die aandoet als de meest typerende voor tieners. Ik was high op de zomerse hormonen, op de liefde die in de lucht hing en de overdaad aan impressies waar mijn brein nu nog van aan het herstellen is. Ik kan niet terugdenken zonder het gevoel te hebben dat ik bedolven wordt onder een lawine van emoties en indrukken die vrijwel gelijk een dikke brei worden waarvan ik alleen met zekerheid van kan zeggen dat ik er toen gelukkig was.
Ik was tot over mijn oren verliefd, de nuchtere Hollandse meid verdween van het toneel door toedoen van een enkel ander persoon, uit een compleet andere wereld, uit een compleet ander werelddeel zelfs. Maar had hij mij gevraagd te trouwen, zijn vrouw te worden en zijn zes kinderen te baren, had ik met volle overtuiging, met elke vezel in mijn lijf ja gezegd. Ik weet niet wat me bezielde maar ik vond het heerlijk. Hoe onrealistisch, onwerkelijk, en onmogelijk het ook leek, elke hersencel die mijn verstand voorstelde, was bedwelmd door liefde en ervan overtuigd dat het een reële optie was om een sprookje te leven.
Het was alsof er een wervelwind door me heen jaagde, een tornado die in mijn ingewanden draaide. De meest hevige, onverwachte verliefdheid die vanuit het niets aan kwam zetten, gevolgd door de meest intense vorm van liefdesverdriet die de mensheid kent. Ik kon geen gedachte opbrengen zonder misselijk te worden. Mijn borden at ik niet meer leeg, sigaret de een na de andere, rookte ik verdwaald op. In de massa’s heb ik gezocht naar gezichten die me aan de zijne deden denken en ik zag hem overal terwijl ik wist dat hij er niet meer was.
De zomer leek over te gaan in de herfst toen onze regenachtige, druilerige terugreis de toestand van mijn hart leek te reflecteren. De hemel barstte op het vliegveld open alsof ze nog lang niet van plan was te stoppen en ik wilde slechts in foetushouding op bed liggen voor een minimum van drie dagen.
Het was niet mogelijk, ik moest door. Dus heb ik alle excessieve gevoelens in de vier dagen na aankomst in Nederland er weer uit gedanst in Hasselt, België, in surrealistisch verlichte tenten tussen heerlijk zwoele Belgische stemmen. Ik heb frustraties geuit door met etenswaren te gooien, eerst oorlog gevoerd met de Belgen en daarna verder gevaren onder de vlag van de vrede, en ik heb geschreeuwd totdat er haarscheurtjes in mijn stembanden zijn ontstaan waardoor ik alleen terug kon denken aan de thermale badhuizen in Budapest en de sauna’s die naar pepermuntjes smaakten.
Toen was ik over het ergste heen. Het verdriet ebde weg en werd vervangen door een bitterzoete herinnering. Het heeft mijn ultieme festival gemaakt en ik had het niet zonder willen doen.
Ik heb mij deze zomer euforisch gevoeld. Ik hield van het leven en ik koesterde haar, ik was niet zuinig met lachen, ik strooide met liefde. Nu wil ik dag en nacht dat gevoel vast blijven houden. Ik wil wakker worden en zin hebben om de dag te beginnen omdat ik sta te trappelen om te zien wat ze nu weer voor mij in petto heeft. Ik wil geen tegenzin meer kennen, ik wil stroom door mijn lijf voelen gaan bij elke beweging die ik maak. Dat ik haar, het leven, met twee handen vastpak en mijn armen om haar heen sla en zeg, jij gaat nergens meer heen, jij bent van mij en jij gaat mij gelukkig maken! Ik zal haar afslijten, binnenstebuiten keren en opmaken totdat ze doodop en goed gebruikt is, ik me dan naast haar kan vleien om alles wat nog resteert over me heen te laten komen. Ik zal dan tevreden zuchten en zeggen: ‘Ik weet het zeker, zo hoort elke dag te zijn.’

Liefste Thomas,
Ik wens je dromen toe, dat ze alles voor je mogen gaan bepalen en dat je met je hart gaat denken in plaats van met je hoofd. Ruk je los van wat er van je verwacht wordt, onze ouders zijn echt niet alles! Ga achter je passie aan en geef toe aan die eerste ingeving die boven komt borrelen want vaker dan niet is dit de juiste. Leef met liefde, met inspiratie en hoop, zet jezelf doelen maar besef ook wanneer je niet naar de doelen moet kijken maar naar de reis die je aflegt om er te komen.
Ik wil niet dat je jezelf met mij vergelijkt en het idee krijgt dat je aan bepaalde eisen moet voldoen, want dat hoef je niet. Je hoeft alleen maar gelukkig te zijn. Ik ben altijd trots op je, hoeveel kattenkwaad je uithaalt, hoe vaak ik je zooi achter je aan op moet ruimen. Ik ben er voor je wanneer je instort en ik wil je helpen oplossen.
Ik ben jouw grote zus en jij mijn kleine broertje. Ik maak me zorgen om je en ik wil dat je ‘goed terecht komt’. Ik wil alles voor je, in welke vorm dan ook, zolang het voor jou perfect is. Ik zou zo graag willen dat je aangestoken wordt met de wilskracht en het doorzettingsvermogen die je verder zullen brengen. Ik wens voor jou het besef van jezelf, dat je eindelijk zult zien hoe veel je waard bent als jij an sich, als zelfstandig persoon, als kloppend hart en pulserend brein in een racend lichaam.
Ik kan je geen goede raad meegeven, wat ik jou wil vertellen is niet samen te vatten in een brief. Het zullen alle gesprekken zijn die wij ons hele leven nog gaan voeren en alle herinneringen die we nog zullen meemaken.
Ik heb eerder zo veel klappen voor je opgevangen en geprobeerd mijn handen over jouw oren te leggen zodat je geen woorden of flarden van zinnen hoefde te horen die jou zouden deren dat ik vergat de mijne te beschermen. Ik heb geprobeerd jouw jeugd nog idyllisch te houden zoals een jeugd behoort te zijn, maar ik ben soms bang dat het niet gelukt is en dat ik er niet goed aan heb gedaan. Mij is die last vaak te zwaar geweest, maar ik heb geen spijt. Ik zou het zo over doen. Ik hoop dat geholpen heeft en ik hoop dat je het waardeert.

Alle liefs van je grote zus,

Chelsey

Lieve papa,

Zul je er vaker zijn?
Ik weet dat je denkt dat je overbodig bent en dat we je niet nodig hebben, maar elk kind heeft een vader nodig, hoe oud ze ook zijn of hoe wijs ze pretenderen te zijn. Kinderen zijn nooit echt stoer in de ogen van hun ouders, zij zien ze toch wel voor wie ze zijn. Daarom hoef ik je niet te vertellen dat ondanks mijn grootste plannen om de wereld te zien, te bekijken, te proeven en te veroveren, ik soms gewoon met mijn vader in dezelfde ruimte wil zijn en je horen zeggen dat je trots op me bent.
Een paar jaar geleden ben je van je helden voetstuk gevallen. Het was het moment waarin je inziet dat je vader geen superheld is en geen buitenaardse krachten heeft. Een kus op een geschaafde knie is niet meer genoeg. Ook jij bent maar mens en niet de krachtigste man in mijn leven. Toen je verhuisde, stortte mijn omgeving in en daarmee ook ikzelf. Ik kan de malen dat ik huilend je bijna twintig cijfers lange buitenlandse telefoonnummer heb ingetoetst niet meer bijhouden. Je bent chaotisch alsof er constant vuurwerk in je hoofd is en er rotjes in je buikholte afgaan. En je bent zo verdomd alternatief dat ik me afvraag waarom je niet gewoon een motor kan kopen en daar een midlifecrisis mee hebben. Ik ben de enige in mijn klas wiens vader op een paard naar Tibet wilde met een vrouw waarvan toen Thomas en ik de foto zagen ons afvroegen uit welk ziekenhuis je deze magere, non-existente patiënt had gevist.
Je bent misschien niet de standaard vader en ongeacht hoe veel makkelijker en conventioneler mijn leven zou zijn als je dat wel was, heb ik veel liever de papa die ik nu heb want je maakt mijn genenpoel zo veel leuker en mijn dromen zoveel meer dichterbij.
Ik wens voor je dat jouw leven de wending aanneemt die jij hem stuurt en hoop voor je, net zo hard als dat jij voor mij wens, dat je alles krijgt wat je hartje begeert. En ik ben trots op je, dat je er nog altijd staat met je voeten aan de grond, al krijg je soms wel de neiging om te zweven zoals met die ene goocheltruc die je vroeger deed, maar toch weet ik dat je altijd terug drijft naar je fundament. Je drijft altijd wel terug naar ons.
Ik ben trots op je.

Chelsey

Lieve mama,

wij praten nooit.
Je moet begrijpen dat dat niet erg is, het is gewoon iets wat wij niet doen. Ik heb je wel een dozijn brieven geschreven, maar je deed alsof ze niet bestonden en je doet niet aan gevoelens, wat ik als jouw gebrek geaccepteerd heb. Ik vermoedt dat je die stapel brieven, bijeengebonden met een lint, na het lezen van de eerste, de rest ongelezen in de containers op het vliegveld van Hongkong hebt gegooid.
Jij bent zo hard dat ik me afvraag of er niet onderdelen in je lijf missen. Dan sporadisch, lijkt er liefde door te schijnen, wat ook weer op slag weg kan zijn. Ben je echt tevreden zo?
Waarom zijn wij zo anders?
Is er ook maar iets dat ons bindt? Iets dat we gemeen hebben, iets waaraan mensen zien dat ik een dochter van jou ben? Ik zie slechts de gewoontes, de buitenkant en niets van de persoonlijkheid en dat distantieert ons. We hebben oppervlakkige gemeenschappelijke interesses – ‘Die jurk zou Fleur leuk staan, denk je niet?’, ‘Wat vind je van deze rok, zal ik ‘em bestellen bij de H&M?’ en de programma’s op televisie bekritiseren.
Wij zijn moeilijk, koppig en onhandig. Wij zijn niet de makkelijkste. Ik snap niet dat wij zo kunnen verschillen, het lijkt wel alsof je een hekel aan mijn vrijheid hebt. Jij hebt mij zo anders opgevoed dan dat je zelf bent opgevoed en het lijkt soms wel alsof je daar spijt van hebt. Ik ben zo dankbaar voor mijn jeugd en voor jou. Het had zo anders kunnen zijn.
Ik probeer niet zoals jou te zijn, ik wil graag een emotionele belevingswereld hebben, dingen zien en beleven, doelen zetten en de lat hoog leggen zodat ik ze volledig kan bereiken. Deels omdat het de enige manier is waarop je me zal zien staan denk ik. Toch kan ik zoveel doen als ik kan en toch zal het nooit goed of genoeg voor je zijn en ik vind het jammer dat je zo zelden trots op me bent. Ik kan mijn leven niet leven zoals jij wilt dat ik hem leef. Jij wilt voor mij dingen die jij nooit gedaan of afgemaakt hebt en ik kan dat alleen snappen maar niet doen, omdat ik moet doen wat goed voelt voor mij, waar ik gelukkig van wordt. Voor mij is gelukkig worden mijn main objective, al is dat niet op de manier die je het liefst zou zien. Ik hoef daarvoor niet die maatschappelijk verantwoorde doorsnee studie te doen om in het geaccepteerde plaatje te passen, ik ben ik en ik ben niet jij. Als jij gelukkig bent op de manier waarop jij leeft, dan leg ik me daarbij neer, al bekritiseer ik het en had ik het anders willen doen. Ik neem voor het gemak aan dat je zo doet uit ongerustheid omdat je bang bent dat ik niet goed terecht zal komen. Als je mij zou leren kennen als zelfstandig persoon en niet als product van jezelf, opstandige tiener en het onvolwassen kind, het beeld dat jij in je gedachten hebt van mij, zou je alles compleet anders zien.
Wil je alsjeblieft proberen het te snappen? Wil je mijn leven, mijn vrienden, mijn interesses en mijn passies begrijpen zodat je zult inzien wat mij gelukkig maakt en dat dat voldoende is? Dwing mij alsjeblieft niet te conformeren aan het beeld dat jij van mij wilt hebben, ik ben ik. Ik wil kunnen praten, over dingen waar ik tienerachtige momentele depressies van krijg, over jongens, over seks. Ik wil dat je over het verleden een stapt, hoe scherp de fragmenten ook zijn.
Je zegt altijd dat je niet op mijn bruiloft zal komen als mijn vader ook komt, mocht ik ooit trouwen. Jij dwingt me al te kiezen welke van mijn ouders ik bij mijn diploma-uitreiking wil hebben maar ik zal geen keuze maken. Hoeveel pijn het ook doet, het kan nooit erger zijn dan dat je in mij hebt opgeroerd en daar ben ik ook relatief gezond uit gekomen. Realiseer je niet dat ik sterk ben, zoals jij dat ook kan zijn? Zie je dan ook dat wanneer ik in elkaar stort en inzak ik wil dat jij me vraagt wat er aan de hand is, de signalen opvangt en je over mij ontfermt?
Ik wil dat wanneer we samen in mijn ruimte zijn en jou gevraagd wordt of jouw dochter er ook is je met een glimlach naar mij wijst en zegt, die daar, mijn prachtdochter die mij zo gelukkig maakt en op wie ik, ook aan het einde van de dag, altijd ontzettend trots zal zijn.
Dan probeer ik jou ook gelukkig te maken.

Kus,
Chelsey

Voor dat alles, geloof ik dat er een moment moet zijn geweest waarop ze verliefd zijn geworden. Als ik met mijn vader door de stad Bonn loop, wijst hij terloops naar een straat waar toeristen nu uit vloeien en zegt dat daar een restaurantje zit waar hij mijn moeder haar eerste sieraad heeft gegeven. Hij kan nog beschrijven hoe het eruit zag en zo gaat het meer. Als we door een van de vele stadjes en dorpjes rijden laat hij feiten vallen uit een geschiedenis die ik me lang niet zo romantisch voor kan stellen maar het doet me troost, want ik krijg de bevestiging dat er wel liefde is geweest en ik merk dat hij nog altijd van haar houdt.
Op een dag in de vroege jaren negentig zal een jonge Hollandse groenteleverancier de achterdeur van een Chinees restaurant opengetrokken hebben. Uit de opening walmen de geuren de smalle, regenachtige steeg in Bonn binnen terwijl hij blauwe plastic kratten met taugé en champignons uit een witte bus trekt. Ergens aan het einde van middag, wanneer de eerste voorbereidingen voor de eerste klanten al gemaakt worden, houdt hij onhandig de zware zwaaideur open met een elleboog en zijn rechtervoet terwijl hij een kist nog in zijn armen houdt. Kantonees geschreeuw van de baas, of iemand de zaken met de blanke man even af wil handelen. Zijn dochter, net in de twintig, loopt de keuken in met een servet in haar handen, die ze half tot een kroontje heeft gevouwen en blijft in de opening staan omdat ze haar kleren schoon netjes wil houden. De dochter van de baas, met haar strakke zwarte rok, lang krullend haar en Chanel rode lippenstift zag hem niet eens staan. Ze roept de koks wat toe (teken dat papier voor die groenten, of, het tocht hier, doe die deur dicht!) en keert zich om. Ik stel me voor dat hij nog steeds tegen de deurpost staat aangeleund, de kist nog onhandig omklemd totdat een kok deze uit zijn handen wringt en in de koelcel zet. Waarschijnlijk romantiseer ik het als ik er woordeloos gestamel bij verzin, vlotte versierpraten en liefde op het eerste gezicht, maar ik kan het niet laten. Hij zal haar uiteindelijk wel wegkapen en op een zonnige middag, wanneer hij haar in zijn lunchpauze ophaalt (hij gooit zijn hele schema om en hij rijdt kilometers meer zodat hij dat ene uur haar het hof kan maken met een wandeling om een grasveldje) voor een ijsje en later weer terugbrengt, kussen ze bij diezelfde achterdeur waar hij ooit binnenstormde.

Ik stel me de hofmakerij in stille gekleurde scènes voor, alsof ze gefilmd zijn door een ouderwetse camera, met lichtvlekken en krassen over de frames omdat ze zo lang onbekeken zijn geweest. Een dansfeest op een boot op de nachtelijke Rijn waar zij niet dansen durfde. Liever bleef ze aan de kant zitten kijken naar de Nederlandse vreemdeling tussen de zwetende bewegende lijven met de muziek te hard om een gesprek te kunnen voeren dat geen schreeuwwedstrijd verwerd. Dan wordt het muurbloempje met stoel en al opgetild door hem en een aantal jonge mannen om midden op de dansvloer neergezet te worden en ik zie haar voor me, haar handen voor haar gezicht maar tussen haar vingers door kun je haar ogen zien en die lachen en fonkelen zoals die van een verliefde jongeling doen.

Dan wordt de band doorgespoeld en voordat je het beseft is het voorbij. Ze wordt meegenomen door een ander, veroverd, gekaapt en niets maakt meer uit. Verrassingsbezoeken naar overzeese landen om elkaar te zien, honderden kilometers maken een avond in hetzelfde bed te kunnen slapen en het bevechten van een traditionele cultuur hebben geen waarde meer. Het zijn nu wandelingen langs rododendronstruiken in landelijke gebieden, gevoelige sentimentele verhalen en bezoeken aan het Rijksmuseum die het voor haar doen, uit de mond van iemand die net de puberteit is ontstegen.
Deze band trek ik uit de recorder en trek de zwarte tape erin los, meter na meter totdat ik het begin en het eind kwijt ben en ik eronder bedolven ben, mijn vingers zwart van de inkt die het afgeeft en ik verknip het dan in zoveel kleine stukjes dat het lijkt alsof het sneeuwt en ik hoop dat ik invries en pas weer ontdooi als ik het aankan. Ik wilde het nog niet zien.
Die stukjes verleden doen pijn.

Ik vraag me af wie het eerste de zin ‘Ik ben niet gelukkig meer’ heeft gezegd. Mijn moeder zal beweren dat ze nooit gelukkig is geweest. Zodra die woorden uitgesproken zijn, is het over. Men meent dat iedereen het recht heeft om gelukkig te zijn, en dat die gedachte meer troost dan waarheid biedt, daar denken we liever niet aan.

Liefste,

Wij zijn nogal onwaarschijnlijk, jij en ik samen.
We doen het ook niet echt goed, we zijn niet op elkaar ingespeeld of gesynchroniseerd, maar toch klikken we wel. Er is geen harmonie of stilzwijgend gemak maar er is ook geen oorlog of ongemak.
Wat is er dan wel? Een lichte vorm van vervreemding, zoekend naar gezelschap, een warm lichaam met een hartslag, een trui om je hand onder te stoppen en een nieuw landschap van zacht huid om te ontdekken. Ik kan je niet peilen en ik geloof ook niet dat dat nodig is.
Wat doe ik hier eigenlijk met jou?
Vertel me een beetje meer, stop niet met praten en kijk me aan en hou me vast en hou van mij, alsjeblieft, want jouw armen troosten mij.
Blijf nog even naast me liggen, toe.

Chelsey

Liefste Leander,

je vroeg me laatst je stem te beschrijven als een wijn. Ik zei iets over een donkerrode wijn met paarstinten, die doet denken aan eikenhout en knapperende haarden, wollige dekens die haartjes loslaten op je knieën en de wind die langs de ruiten danst. Troost is niet het goede woord, want ik synchroniseer je niet aan verdriet.
Je bent een happypil, meestal in ieder geval. Toch ben je ook prima te drinken bij de lunch, op een zonnig terrasje, ergens in de lente wanneer ik je vertel op opkomende zomerkriebels en verlangens om mijn lust voor liefde te stillen. Jij kijkt me aan en ik neem grote slokken van jou aanwezigheid omdat je me tegelijkertijd vermoeit maar ook zo veel meer energie geeft. Ik denk soms dat als ik de hele fles op zou drinken, ik geen nieuwe zou krijgen.  Als wijn heb je een hoog alcoholpercentage en soms voel ik me dronken.
Ik probeer zuinig op je te zijn.

Maar jij luistert altijd, wat ik je ook vertel. En je lacht met me, hoe stom mijn grapjes ook zijn, want jij maakt soms nog slechtere! En je kan zo kijken, op zo’n manier die ik niet kon verdragen toen ik je net leerde kennen. Te intimiderend, te diep aan mijn ziel kietelend. Vandaag kan ik me alleen maar vaag herinneren dat ik dat ooit gedacht heb, want als je me nu aankijkt wordt ik enthousiast, bruisend, levendig. Ik hou van de manier waarop jou dingen opvallen die anderen niet opvallen, dat wanneer ik overactief aan het praten ben met een constante lach, zo erg dat ik er spierpijn van in mijn wangen krijg en tranen van in mijn ogen, en ik druk gebaren maak met mijn hele lijf, het jou opvalt hoe ik mijn tong tegen mijn bovenste tanden aandruk bij het woordje ‘en’. Jou valt de kleur van mijn lippenstift zelfs op, de afdruk die het op een wijnglas achterlaat.Ik hou van de manier waarop wij communiceren en niet communiceren, hoe er tegelijkertijd van alles is en was en tegelijkertijd ook helemaal niets. Wat zijn we toch volwassen, denk ik dan. Wij schreven een tweeluik bij gebrek aan beter, bij gebrek aan durf.

Eigenlijk zijn wij heel onhandig aan elkaar gekomen, maar ik hoop dat dat niets meer uitmaakt. Ik wil je alleen nog een keer zeggen dat ik je niet heb gevonden om mijn eenzaamheid mee te bestrijden. Ik heb nooit gewild dat je zou genieten van tegen harde objecten schoppen omdat je de blauwe plekken koesterde, de zichtbare herinneringen. Ik wilde je niet opeten en ik wil je nu ook niet weer te snel drinken. Ik zal je meer koesteren, je weet hoe slecht ik daarin ben. Maar ik ben wel beter geworden, vind je niet? Dat heb jij deels met me gedaan en jij sluit zo goed aan bij mijn hersenen. Je gaat me soms voor in mijn gedachtestroom en laat jezelf er af en toe ook loom achter drijven op de stroming, op mijn eb en vloed, op mijn grillen.

Ik voel dat ik moet stoppen, ik streel je ego te veel en dit is de eerste van deze reeks brieven. Ze zullen ongepolijst en open zijn, maar zullen me te open zijn, met te veel emoties en gevoelens en confrontaties en eerlijkheid. Ik ben daar niet zo goed in, al heb je me wel een beetje beter gemaakt.  Je hebt je geïntegreerd in mijn brein en ik bedank je daarvoor.

Veel liefs,

Chelsey

Day 1 Challenge: To A Good Friend