Ik kan het niet verdragen om bij je in de buurt te zijn. Je frustreert me mateloos. Mijn buik draait zich om van afkeer en een krioelend, brandend verlangen waar ik idioot gek van wordt omdat het zich niet zomaar weg laat stoppen. Ik kan jou en jouw invloeden onmogelijk erkennen, toch wil belachelijk graag niets meer voelen. Ik wil je weg laten vagen en de herinnering vaag houden tot ze bijna non-existent is en je een minder prominente tot geen plaats in mijn harthuishouding inneemt en ik stappen om je heen kan zetten zonder iedere keer tegen je op te botsen.
Ik wil zo graag van je af zijn, helemaal, compleet, nooit meer aan je denken, maar je hebt je op mijn verleden gebrand en ik ga je er nooit meer af krijgen. Ik weet ondertussen niet eens meer of ik het moet willen. Misschien moet ik toch helemaal weg of eerst helemaal stuk gaan voordat ik verder kan. Of is het normaal dat niemand over opgeven of stoffen die bij de naad beginnen te scheuren praat? Moet ik bang zijn dat ik zal beseffen dat ik nog niets geprobeerd heb?
Draai mijn lichaam rond en rond om mijn eigen as totdat alles zodanig in elkaar overloopt dat ik het besef van mijn eigen ledematen kwijt ben, voordat ik me onze dingen samen ga herinneren.
leander1991
november 24, 2010
Op hyves zou er staan: Leander respecteert dit. Op facebook zou er staan: Leander likes this. Maar ja, dit is wordpress, dus ik kom hier niet weg met slechts één muisklik.
chelseyplease
november 24, 2010
Hmm, ik dacht, laat ik er even een stukje zeventienjarigttienermeisje-geschrijf tegenaan gooien.
leander1991
november 25, 2010
Gelukt en dat respecteer ik en vind ik leuk, dus vandaar die reactie van me
leander1991
december 29, 2010
Meer?
Alsjeblieft?
Juist nu?
Liefs.