070509
Het doet me iets en ik
huiver, schuifel door mijn hoofd
en twijfel aan het geloof
tot de dagen niet méér zijn
dan schimmen van spoken
daarboven; waar het dondert
zoveel gezichten, verwijten
honderd keer spijt en terecht
ik wil daarom geen tijdsbesef
bij langsrazende namen
zonder gelaten vind ik vrede
maar mijn hart zit vast
muurvast in het verleden
en ik kan niet vrijuit leven
na vandaag en elke dag
heb ik de morgen
niets meer dan gruis te geven
omdat dit leven leven mij doet beven
als ik die herinnering uitsluit
de bedrading in mijn hoofd kortsluit
en het lampje gaat uit
die herinnering die kruipt
die herinnering die sluipt
die herinnering die mij opsluit
opsnuift, misbruikt, gebruikt
die vastbesloten is te voorkomen
dat ik haar wraak ontduik
die herinnering die niets liever dan mij wilt
totdat ik niet meer weet wat ik wil
die mij schud en schopt en slaat met mijn Bijbel
totdat ik aan mijn bewusteloosheid twijfel
en ik ben niets meer van wie ik dacht te zijn
ik heb niets meer van mijn eigen
ik ben ik maar ik ben
te incapabel om mezelf daarbuiten aan te wijzen
ik ben te zwak, en ik twijfel.
1 Comment
Jump to comment form | comments rss [?] | trackback uri [?]